TRENING TWARDZIELA

 

Brudne historie K.S.Rutkowskiego(ur.1974, nie mylić z detektywem Krzysztofem Rutkowskim ani tak samo nazywającym się autorem Paryskich pejzaży)to 17 ostrych opowiadań, w których mordobicie miesza się z seksem, a bohaterowie lubią rzucać mięsem. Rutkowski  jako prozaik może irytować i chyba nawet o to mu chodzi, stawia się, zaczepia , jakby chciał czytelnikowi profilaktycznie nastukać. Już na samym starcie stosuje swoisty szantaż, zdając relację ze spotkania z odrażającym typem, opiniującym książki w pewnym wydawnictwie. W jego usta wkłada słowa, które pewnie sam wielokrotnie słyszał. Że kawałki zbyt brutalne, zbyt wulgarne itp. Podobnie uważa wzburzone audytorium w Tucholi, które przyszła na wieczór autorski znanego pisarza K.S.Rutkowskiego, króla polskiego undergroundu i podniosło lament: -Nie chcemy już tylko słuchać o homoseksualistach, więźniach i podobnych rzeczach. Rutkowski rzeczywiście penetruje rejony znane chociażby z twórczości Nasierowskiego albo Murów Hebronu Stasiuka.

 

Odrębne kręgi tematyczne stanowią te opowiadania, w których narrator zapuszcza się w szczenięce lata(Nauczycielka, Dlaczego nie lubię niebieskiego munduru) lub odleglejsze kraje, jak np. Cypr(Metafizyka), Kamerun(Prom), Mauritius(Polując na Krzyż Południa). Brakuje pogłębienia psychologicznego postaci, choć zdarzają się wyjątki. Psychoterror więzienny przekonująco został ukazany w opowiadaniu Gnida. Wizja świata wyłaniająca się z Brudnych historii, jest mocno zredukowana. Świat według Rutkowskiego to nieustająca walka samców o przywództwo w stadzie i obupłciowy bieg przez płotki. Ślepa wiara w machoizm. Przygnębiająca szarpanina ma miejsce nie tylko w więzieniu, ale i w małżeństwie(Czas burzy), kobiety są bezwstydne i złe, żądają krwi w obronie urojonego honoru, aby potem oddać się silniejszemu zawodnikowi. Nie ukrywam, że nie należę do entuzjastów tego typu „męskiej” literatury. Wiele złego można powiedzieć o perwersyjnych opowiadankach Rutkowskiego, ale nie są nudne ani rozwlekłe. Pewnie najbardziej spodobają się osobom chadzającym na filmy w stylu Psy 2, Piła 3. Książka ma ostra oprawę graficzną w wykonaniu Krzysztofa Sadowskiego oraz baardzo twarde okładki.

Krzysztof Fiołek